16/04/07

   ย่ำเท้าลงจากเครื่อง เข้าด่านตรวจคนเข้าเมือง แล้วไปแบกกระเป๋าหนักๆฉองใบ ซึ่งรวมกันแล้วได้สี่สิบก่ากิโล (จริงๆเค้าอนุญาติให้แค่ 30 กิโล แต่โชคดีที่มีญาติทำงานอยู่การบินไทย โฮะๆ) คว้ารถเข็นมาบรรทุกกระเป๋าแล้วต้องเปิดกระเป๋าให้เจ้าหน้าที่ตรวจ เพราะเอาของกินกะมีดคัตเตอร์มา -_-" ตรวจของเสร็จเรียบร้อยก็ออกไปตรง Meeting Point เจอกับคนมารับจากทางมหาวิทยาลัยพอดี ขึ้นบนรถปุ๊บเจอคนไทยคนนุง คุยไปคุยมาเลยรู้ว่าเรียนคอร์สเดียวกัน ชื่อหมวยเล็ก เฮ้ออออออออ อุ่นใจขึ้นมาหน่อย

   มาถึงบ้านของ Host Family ประมาณบ่ายสามก่าๆของที่นี่ (เมืองไทยจะช้ากว่าที่นี่สามชั่วโมง) คุยทักทายเจ้าของบ้านและเพื่อนที่อยู่ที่นี่เสร็จ (มีคนไทยคนนึงด้วย ชื่อปาย) ก็ขึ้นไปอาบน้ำแล้วก็เอาของออกจากกระเป๋า อากาศหนาวมาก แต่ก็ชอบนะ ดีกว่าร้อนอ่ะ

   ถึงเวลาอาหารเย็น วันนี้เจ้าของบ้านทำพะแนงให้กินด้วย รสชาติไม่ค่อยเหมือนของไทยเลยแฮะ แต่ก็โอเคอ่ะ คือเค้าซื้อผงสำเร็จรูปมาทำ และจากการที่ได้คุยๆกัน บ้านนี้น่าอยู่ทีเดียว ของกินในตู้เย็นหยิบกินได้หมด ที่สำคัญ ใช้อินเตอร์เนตได้ไม่จำกัด ฮิ้ววววววววววววววววววววว!!!

 

17/04/07

   มะคืนนอนไม่ค่อยหลับ สงสัยแปลกที่มั้ง วันนี้นัดปายไว้ว่าจะไปเจอกันที่มหาลัย (เราเรียนที่ Monash) ก็นัดกันไว้ช่วงบ่าย โดยมีลี นักเรียนจีนอีกคนนึงในบ้านที่เราอยู่เป็นคนพาไป เมื่อคืนปายบอกว่าจะพาไปตลาดเอเชียแว Springvale อยากลองไปดูเลยตกลงกันเอาไว้ พอไปถึงตลาดก็เดินดูนู่นดูนี่ไปเรื่อย คนจีนเยอะมาก แล้วของก็แพงมากกกกกกก เราเองอยากกินกล้วยน้ำว้าเพราะกลัวท้องผูก ก็เลยซื้อกล้วยน้ำว้ามาหวีนึง คิดเป็นเงินไทยแล้วตกราว 150 บาท!!! แต่ก็ซื้อมา พยายามบอกตัวเองในใจว่า มันหวีใหญ่กว่าที่เมืองไทยนะเนี่ย!!! ที่นั่นนะ มีแป้งเด็กแคร์ขายด้วย มีของใช้จากไทยเยอะมาก แต่ก็แพงมากเหมือนกัน เห็นแล้วคิดถึงประเทศไทยจริงๆ

   กลับจาก Springvale ปายก็พาไปเดินตลาด Clayton ที่นี่ก็มีคนจีนมาขายของเยอะอีกเหมือนกัน เราก็ไปเดินดูพวกเสื้อหนาว ราคาแพงกว่าบ้านเรานิดหน่อย แล้วก็พวกอาหาร พวกเนื้อหมูอะไรแบบนี้แพงมาก นี่ถ้าออกไปอยู่เองนี่จะได้กินมะเนี่ย *_*

 

18/04/07

   วันนี้นัดหมวยเล็กเอาไว้ที่ Monash เพราะอยากลองไปมหาลัยเองคนเดียว นัดกันไว้ประมาณเที่ยงครึ่ง เจอกันปุ๊บก็ไปเดินสำรวจมหาลัยกัน แล้วก็กินข้าว เราซื้อ burger ปลามากิน ชิ้นใหญ่มากกกกกกก กินไม่หมดอีกตะหาก ชิ้นนึงตั้งเกือบ $5 เสียดายมากๆ แต่ก็ทำไงได้ มันเหลือแต่ขนมปังแล้วนี่ (กินปลากหมดนั่นเอง) 55+

   จัดการอาหารเรียบร้อยแล้ว หมวยเล็กชวนไปตลาด Clayton ซึ่งเราเคยไปกะปายแล้วมะวาน หมวยเล็กไปเดินดูโทรศัพท์ แต่ก็ยังไม่ตัดสินใจซื้อ เพราะโทรศัพท์ที่นี่ถ้าไม่ใช้โปรโมชันของเค้าก็นับว่าราคาแพงเหมือนกัน

 

19/04/07

   ตื่นตั้งแต่หกโมงครึ่ง อาบน้ำล้างหน้าแปรงฟันแล้วลงไปรอปายข้างล่าง ลงไปเห็น Glenice (เจ้าของบ้านผู้หญิง) เก็บครัวอยู่ พอเค้าเห็นเราเค้าก็ถามว่าจะกินอะไรรึป่าว เดี๋ยวทำให้กิน เราก็บอกว่าแค่ขนมปังกับแยมก็โอเคแล้ว แล้วเค้าก็หยิบขนมปังให้เราสามแผ่น เราบอกว่าสองแผ่นก็พอแว้วววว จะใจดีไปไหนเนี่ย แถมปิ้งให้อีกตะหาก อยู่ที่นี่ค่อนข้างอุ่นใจเพราะเจ้าของบ้านใจดี

   พอปายออกมาจากห้อง ปายก็กินหนมปังอะไรเสร็จ ก็เตรียมตัวจะออกไปเรียน แล้วแบบว่า Glenice ขับรถไปส่งที่ป้ายรถเมล์อ่ะ ใจดีเนาะ

   ไปถึงมีคนจีนมาทักเรา คือคิดว่าเราเป็นคนจีน พูดภาษาจีนใหญ่เลย เราก็แบบ เอ่อ นู๋ไม่ใช่คนจีนนะคร้า~~~~~~~~~~~ คนนี้ชื่อ Kit เค้าแต่งงานแล้ว เอาสามีมาอยู่ที่นี่ด้วยกัน น่าอิจฉาชะมัด

   ถ่ายรูปติดบัตรเสร็จเจอคนจีนอีกคนนึง คนนี้พูดภาษาปะกิตเก่งมาก ไม่มีสำเนียงจีนสักนิด ถามไปถามมาเลยรู้ว่าพ่อแม่เคยอยู่เมกา แล้วเค้าเองก็พูดภาษาปะกิตที่บ้านอยู่บ่อยๆ คนนี้ชื่อ Hongjay ไม่อยากจะบอกเลยว่า เห็นแล้วคิดถึงมด (บลาๆ) ตะหงิดๆ ไม่รู้เพราะหน้าตาหรือบุคลิก ไว้วันไหนจะถ่ายรูปมาให้ดูนะ

   อ้อ วันนี้เป็นวันเกิดของ Glenice ด้วย เรา ปาย และก็ลีเลยทำอาหารให้ที่บ้านนี้กินกัน (ลืมบอกไปว่าบ้านนี้ ยกเว้นนักเรียนสามคน ตอนนี้อยู่กันสามคนคือ Joe, Glenice แล้วก็ Paul ลูกชายของ Glenice) เรากะปายทำไข่เจียวไก่สับกับกระเพราไก่สับ ลีทำผัดผักกับไก่แล้วก็ปีกไก่ในซอสถั่วเหลือง อร่อยมาก ตบท้ายด้วยเค้กที่พอลทำให้แม่เค้า เป็นชอคโกแลตเชอรี่เค้ก อร่อยดี

 

20/04/07

   วันนี้ไม่ได้ออกจากบ้าน ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นเป็นพิเศษ ยกเว้นแต่มีเด็กผู้หญิงคนจีนมาดูบ้าน เค้าอาจจะย้ายมาอยู่นี่ (อยู่ที่ออสมาแล้วสามปีแน่ะ) เค้าขับรถมาเองด้วย

 

21/04/07

   วันนี้เป็นวันที่แย่ที่สุดตั้งแต่เรามาอยู่ที่นี่ ทั้งๆที่เป็นวันเสาร์ เราอยากไปดูมหาลัยอีกแคมปัสนึง แต่มันอยู่คนละโซน แต่เสาร์อาทิตย์ตั๋วมันข้ามโซนได้ ก็เลย เอาวะ ไปลุยคนเดียวแล้วกัน น่าสนุกดี พอไปถึงสถานีรไฟที่ Clayton ปรากฏว่าวันนี้ไม่มีรถไฟออกจากที่นี่ ต้องนั่งรถไปที่สถานี Oakleigh ก่อนจึงจะขึ้นรถไฟได้ ก็ไป พอถึง Caulfield ปุ๊บ เห็นมหาลัยอยู่ตรงหน้า ดีใจมาก เดินๆไปสำรวจนั่นนี่ไป เราชอบที่นี่มากกว่า Clayton นะ มันดูแบบว่าไฮโซดี จบการสำรวจ (อย่างลวกๆ) เดินออกมาจะไปสำรวจบ้านที่จะมาอยู่ปั๊บบบบบบ ฝนตกครับพี่น้องงง แล้วแบบคิดดู อากาศหนาวๆแล้วฝนตกด้วย แย่กว่านี้ไม่มีอีกแล้ว แต่โชคดีที่เอาร่มไป ก็กางร่มเรียบร้อย เดินไปเรื่อยๆ สังเกตว่าไม่มีใครกางร่มกันเลย เดินก็ไม่เร่งรีบ แบบอารมณ์ว่าเหมือนฝนไม่ได้ตก พอเดินผ่านสวน บางคนยังวิ่งสบายใจอยู่เลย แบบว่าวิ่งออกกำลังง่ะ ความอายเริ่มเข้ามาในจิตใจเรา เห็นคนที่นี่ไม่กางร่ม เอาวะ เก็บร่มซะงั้น เดินตากฝน อู๊ยยยยยย กลมกลืนๆ เดินไปดูไปว่ามี่บ้านไหนให้เช่ามั่ง ชิลลลลลลลลลลลลลลลล

   พอฝนหยุดตก นั่งรถรางไปขึ้นรถไฟที่สถานี Caulfield ปรากฏว่ารถไฟที่จะไป Oakleigh ไม่มีอีก อะไรของมันวะเนี่ย สุดท้ายเลยต้องขึ้นรถเลมาต่อรถที่ Clayton แคมปัสซะงั้น ตอนอยู่บนรถหลับเป็นตายเลย เหนื่อยด้วย เพลียด้วย แถมจามฮัดชิ้วๆอีก ไม่ต้องสงสัยเลย กลับมาถึงบ้านรู้ตัวเลยว่าไข้ขึ้นแน่ๆ พออาบน้ำกินข้าวเสร็จก็เลยกินยาแล้วนอนแต่หัววันเลย เฮ้อออออออ ... ผ่านไปอีกวัน