So's profile:: So~CoNfUzE's Space ::PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
|
:: So~CoNfUzE's Space ::*~ PuReSt of Pa!N ~* April 22 MELBOURNE~~~~~~~~*16/04/07
ย่ำเท้าลงจากเครื่อง เข้าด่านตรวจคนเข้าเมือง แล้วไปแบกกระเป๋าหนักๆฉองใบ ซึ่งรวมกันแล้วได้สี่สิบก่ากิโล (จริงๆเค้าอนุญาติให้แค่ 30 กิโล แต่โชคดีที่มีญาติทำงานอยู่การบินไทย โฮะๆ) คว้ารถเข็นมาบรรทุกกระเป๋าแล้วต้องเปิดกระเป๋าให้เจ้าหน้าที่ตรวจ เพราะเอาของกินกะมีดคัตเตอร์มา -_-" ตรวจของเสร็จเรียบร้อยก็ออกไปตรง Meeting Point เจอกับคนมารับจากทางมหาวิทยาลัยพอดี ขึ้นบนรถปุ๊บเจอคนไทยคนนุง คุยไปคุยมาเลยรู้ว่าเรียนคอร์สเดียวกัน ชื่อหมวยเล็ก เฮ้ออออออออ อุ่นใจขึ้นมาหน่อย
มาถึงบ้านของ Host Family ประมาณบ่ายสามก่าๆของที่นี่ (เมืองไทยจะช้ากว่าที่นี่สามชั่วโมง) คุยทักทายเจ้าของบ้านและเพื่อนที่อยู่ที่นี่เสร็จ (มีคนไทยคนนึงด้วย ชื่อปาย) ก็ขึ้นไปอาบน้ำแล้วก็เอาของออกจากกระเป๋า อากาศหนาวมาก แต่ก็ชอบนะ ดีกว่าร้อนอ่ะ
ถึงเวลาอาหารเย็น วันนี้เจ้าของบ้านทำพะแนงให้กินด้วย รสชาติไม่ค่อยเหมือนของไทยเลยแฮะ แต่ก็โอเคอ่ะ คือเค้าซื้อผงสำเร็จรูปมาทำ และจากการที่ได้คุยๆกัน บ้านนี้น่าอยู่ทีเดียว ของกินในตู้เย็นหยิบกินได้หมด ที่สำคัญ ใช้อินเตอร์เนตได้ไม่จำกัด ฮิ้ววววววววววววววววววววว!!!
17/04/07
มะคืนนอนไม่ค่อยหลับ สงสัยแปลกที่มั้ง วันนี้นัดปายไว้ว่าจะไปเจอกันที่มหาลัย (เราเรียนที่ Monash) ก็นัดกันไว้ช่วงบ่าย โดยมีลี นักเรียนจีนอีกคนนึงในบ้านที่เราอยู่เป็นคนพาไป เมื่อคืนปายบอกว่าจะพาไปตลาดเอเชียแว Springvale อยากลองไปดูเลยตกลงกันเอาไว้ พอไปถึงตลาดก็เดินดูนู่นดูนี่ไปเรื่อย คนจีนเยอะมาก แล้วของก็แพงมากกกกกกก เราเองอยากกินกล้วยน้ำว้าเพราะกลัวท้องผูก ก็เลยซื้อกล้วยน้ำว้ามาหวีนึง คิดเป็นเงินไทยแล้วตกราว 150 บาท!!! แต่ก็ซื้อมา พยายามบอกตัวเองในใจว่า มันหวีใหญ่กว่าที่เมืองไทยนะเนี่ย!!! ที่นั่นนะ มีแป้งเด็กแคร์ขายด้วย มีของใช้จากไทยเยอะมาก แต่ก็แพงมากเหมือนกัน เห็นแล้วคิดถึงประเทศไทยจริงๆ
กลับจาก Springvale ปายก็พาไปเดินตลาด Clayton ที่นี่ก็มีคนจีนมาขายของเยอะอีกเหมือนกัน เราก็ไปเดินดูพวกเสื้อหนาว ราคาแพงกว่าบ้านเรานิดหน่อย แล้วก็พวกอาหาร พวกเนื้อหมูอะไรแบบนี้แพงมาก นี่ถ้าออกไปอยู่เองนี่จะได้กินมะเนี่ย *_*
18/04/07
วันนี้นัดหมวยเล็กเอาไว้ที่ Monash เพราะอยากลองไปมหาลัยเองคนเดียว นัดกันไว้ประมาณเที่ยงครึ่ง เจอกันปุ๊บก็ไปเดินสำรวจมหาลัยกัน แล้วก็กินข้าว เราซื้อ burger ปลามากิน ชิ้นใหญ่มากกกกกกก กินไม่หมดอีกตะหาก ชิ้นนึงตั้งเกือบ $5 เสียดายมากๆ แต่ก็ทำไงได้ มันเหลือแต่ขนมปังแล้วนี่ (กินปลากหมดนั่นเอง) 55+
จัดการอาหารเรียบร้อยแล้ว หมวยเล็กชวนไปตลาด Clayton ซึ่งเราเคยไปกะปายแล้วมะวาน หมวยเล็กไปเดินดูโทรศัพท์ แต่ก็ยังไม่ตัดสินใจซื้อ เพราะโทรศัพท์ที่นี่ถ้าไม่ใช้โปรโมชันของเค้าก็นับว่าราคาแพงเหมือนกัน
19/04/07
ตื่นตั้งแต่หกโมงครึ่ง อาบน้ำล้างหน้าแปรงฟันแล้วลงไปรอปายข้างล่าง ลงไปเห็น Glenice (เจ้าของบ้านผู้หญิง) เก็บครัวอยู่ พอเค้าเห็นเราเค้าก็ถามว่าจะกินอะไรรึป่าว เดี๋ยวทำให้กิน เราก็บอกว่าแค่ขนมปังกับแยมก็โอเคแล้ว แล้วเค้าก็หยิบขนมปังให้เราสามแผ่น เราบอกว่าสองแผ่นก็พอแว้วววว จะใจดีไปไหนเนี่ย แถมปิ้งให้อีกตะหาก อยู่ที่นี่ค่อนข้างอุ่นใจเพราะเจ้าของบ้านใจดี
พอปายออกมาจากห้อง ปายก็กินหนมปังอะไรเสร็จ ก็เตรียมตัวจะออกไปเรียน แล้วแบบว่า Glenice ขับรถไปส่งที่ป้ายรถเมล์อ่ะ ใจดีเนาะ
ไปถึงมีคนจีนมาทักเรา คือคิดว่าเราเป็นคนจีน พูดภาษาจีนใหญ่เลย เราก็แบบ เอ่อ นู๋ไม่ใช่คนจีนนะคร้า~~~~~~~~~~~ คนนี้ชื่อ Kit เค้าแต่งงานแล้ว เอาสามีมาอยู่ที่นี่ด้วยกัน น่าอิจฉาชะมัด
ถ่ายรูปติดบัตรเสร็จเจอคนจีนอีกคนนึง คนนี้พูดภาษาปะกิตเก่งมาก ไม่มีสำเนียงจีนสักนิด ถามไปถามมาเลยรู้ว่าพ่อแม่เคยอยู่เมกา แล้วเค้าเองก็พูดภาษาปะกิตที่บ้านอยู่บ่อยๆ คนนี้ชื่อ Hongjay ไม่อยากจะบอกเลยว่า เห็นแล้วคิดถึงมด (บลาๆ) ตะหงิดๆ ไม่รู้เพราะหน้าตาหรือบุคลิก ไว้วันไหนจะถ่ายรูปมาให้ดูนะ
อ้อ วันนี้เป็นวันเกิดของ Glenice ด้วย เรา ปาย และก็ลีเลยทำอาหารให้ที่บ้านนี้กินกัน (ลืมบอกไปว่าบ้านนี้ ยกเว้นนักเรียนสามคน ตอนนี้อยู่กันสามคนคือ Joe, Glenice แล้วก็ Paul ลูกชายของ Glenice) เรากะปายทำไข่เจียวไก่สับกับกระเพราไก่สับ ลีทำผัดผักกับไก่แล้วก็ปีกไก่ในซอสถั่วเหลือง อร่อยมาก ตบท้ายด้วยเค้กที่พอลทำให้แม่เค้า เป็นชอคโกแลตเชอรี่เค้ก อร่อยดี
20/04/07
วันนี้ไม่ได้ออกจากบ้าน ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้นเป็นพิเศษ ยกเว้นแต่มีเด็กผู้หญิงคนจีนมาดูบ้าน เค้าอาจจะย้ายมาอยู่นี่ (อยู่ที่ออสมาแล้วสามปีแน่ะ) เค้าขับรถมาเองด้วย
21/04/07
วันนี้เป็นวันที่แย่ที่สุดตั้งแต่เรามาอยู่ที่นี่ ทั้งๆที่เป็นวันเสาร์ เราอยากไปดูมหาลัยอีกแคมปัสนึง แต่มันอยู่คนละโซน แต่เสาร์อาทิตย์ตั๋วมันข้ามโซนได้ ก็เลย เอาวะ ไปลุยคนเดียวแล้วกัน น่าสนุกดี พอไปถึงสถานีรไฟที่ Clayton ปรากฏว่าวันนี้ไม่มีรถไฟออกจากที่นี่ ต้องนั่งรถไปที่สถานี Oakleigh ก่อนจึงจะขึ้นรถไฟได้ ก็ไป พอถึง Caulfield ปุ๊บ เห็นมหาลัยอยู่ตรงหน้า ดีใจมาก เดินๆไปสำรวจนั่นนี่ไป เราชอบที่นี่มากกว่า Clayton นะ มันดูแบบว่าไฮโซดี จบการสำรวจ (อย่างลวกๆ) เดินออกมาจะไปสำรวจบ้านที่จะมาอยู่ปั๊บบบบบบ ฝนตกครับพี่น้องงง แล้วแบบคิดดู อากาศหนาวๆแล้วฝนตกด้วย แย่กว่านี้ไม่มีอีกแล้ว แต่โชคดีที่เอาร่มไป ก็กางร่มเรียบร้อย เดินไปเรื่อยๆ สังเกตว่าไม่มีใครกางร่มกันเลย เดินก็ไม่เร่งรีบ แบบอารมณ์ว่าเหมือนฝนไม่ได้ตก พอเดินผ่านสวน บางคนยังวิ่งสบายใจอยู่เลย แบบว่าวิ่งออกกำลังง่ะ ความอายเริ่มเข้ามาในจิตใจเรา เห็นคนที่นี่ไม่กางร่ม เอาวะ เก็บร่มซะงั้น เดินตากฝน อู๊ยยยยยย กลมกลืนๆ เดินไปดูไปว่ามี่บ้านไหนให้เช่ามั่ง ชิลลลลลลลลลลลลลลลล
พอฝนหยุดตก นั่งรถรางไปขึ้นรถไฟที่สถานี Caulfield ปรากฏว่ารถไฟที่จะไป Oakleigh ไม่มีอีก อะไรของมันวะเนี่ย สุดท้ายเลยต้องขึ้นรถเลมาต่อรถที่ Clayton แคมปัสซะงั้น ตอนอยู่บนรถหลับเป็นตายเลย เหนื่อยด้วย เพลียด้วย แถมจามฮัดชิ้วๆอีก ไม่ต้องสงสัยเลย กลับมาถึงบ้านรู้ตัวเลยว่าไข้ขึ้นแน่ๆ พออาบน้ำกินข้าวเสร็จก็เลยกินยาแล้วนอนแต่หัววันเลย เฮ้อออออออ ... ผ่านไปอีกวัน
September 06 ประเทศไทย!!!กาลอุบัติเกิดมาคราสร้างโลก เป็นเพียงโจ๊กเล่าขานตำนานนั่น ว่าพระเจ้าท่านสร้างวางคู่กัน ให้ดีเลวเหล่านั้นปนกันไป ถุงหนึ่งใส่แต่สิ่งดีที่สดสวย ความร่ำรวยความเจริญความสดใส ส่วนอีกถุงใส่ความชั่วสิ่งจัญไร แบกเหาะไปสร้างโลกาตามน่าเป็น ความร่มเย็นธรรมชาติท่านวางไว้ คู่โรคภัยความลำบากความยากเข็ญ ในดินแดนแสนอดอยากยากลำเค็ญ จึงเห็นเป็นกาฬทวีปเท่าทุกวัน บ่อน้ำมันท่านก็ไว้ในอาหรับ ให้คู่กับทะเลทรายร้ายจริงท่าน ให้น้ำจืดมีค่ากว่าน้ำมัน ช่างเสกสรรลงตัวแท้แน่กว่าใคร ท่านสร้างให้อเมริกามหาอำนาจ เจริญชาติรุ่งเรืองและยิ่งใหญ่ แต่ก็กลัวกริ่งเกรงกังวลใจ บันดาลไซร้ให้มีแต่ศัตรู ท่านเทพดูก็รู้ว่าญี่ปุ่น พวกพี่ยุ่นฉลาดล้ำจึงรั้งอยู่ ภูเขาไฟแผ่นดินไหวให้พรั่งพรู จึงลงอยู่ดินแดนอาทิตย์อุทัย เหาะเหิรไปให้เหนื่อยล้าเรี่ยวแรงถอย จึงพลั้งปล่อยถุงสิ่งดีที่แบกใส่ ลอยละลิ่วสู่หล้าสุธาลัย รีบเหาะไปตามดูให้รู้กัน เมืองในฝันของดีมีดื่นดาษ ธรรมชาติหาดทรายคล้ายสวรรค์ ความอุดมสมบูรณ์ก็ครบครัน ทั้งความสุขหฤหรรษ์บรรดามี ทำไงดีเห็นทีไม่ได้แน่ ต้องหาสิ่งคอยแก้คอยรั้งอยู่ ถุงที่ใส่ไว้สิ่งร้ายหมายเปิดดู แทบหดหู่ไม่เหลือไว้ให้สิ่งใด ภูเขาไฟแผ่นดินไหวก็หมดสิ้น หรือแผ่นดินถิ่นนี้จักเจริญใหญ่ ทั้งหิมะลมพายุและโรคภัย ล้วนหมดไปไม่เหลือเพื่อให้วาง หยิบบางอย่างวางไว้แล้วไปลิบ เสียงซุบซิบกล่าวขวัญจำนรรอ้าง ว่าเทวาหยิบสิ่งใดออกไปวาง เพื่อขัดขวางวางไว้ในสิ่งใด สิ้นสงสัยในถิ่นดินแดนนี้ แผ่นดินที่สวยงามกว่าที่ไหน ความอุดมสมบูรณ์มากกว่าใคร ท่านวางให้คนไทยเข้าไปครอง ชาติอื่นต้องพังเพราะภัยธรรมชาติ สุดอนาถชาติไทยให้หม่นหมอง ที่ต้องพังเพราะเหตุใดให้ตรึกตรอง หรือขวานทองจะสิ้นชื่อด้วยมือ...คน May 07 My Birthday is Coming!!!ไม่ได้อัพสเปซนานมากกกกกกกกกกกกกก ได้ฤกษ์อัพอีกทีก็ใกล้จะวันเกิดตัวเองซะแล้ว
ที่หายๆไปก็ไม่ได้ไปไหนหรอก หลังจากได้ไปพักผ่อนโดยไม่ได้แตะคอมเลยอาทิตย์นึงก็ทำให้ความขี้เกียจมันเกาะอยู่ตามตัว พอจะอัพก็ขี้เกียจซะงั้น ...
ช่วงนี้วุ่นๆกับการหางานทำ รู้สึกว่าทำไมมันยากอย่างนี้(ฟระ!!!) มีคนบอกว่าเราเลือกงาน ... ก็อาจจะจริงเนาะ ประสบการณ์ก็ไม่มีกระแดะจะเรื่องมากอีก แย่ แย่
ช่วงหลังๆมานี่ได้กลับไปสนิทกับเพื่อนเก่าที่คบกันมา 11 ปีอีกครั้ง เจอกันเมื่อไหร่ก็มีแต่ความรู้สึกดีๆเหมือนเดิมทุกที แต่ก็คิดถึงเพื่อนกลุ่มใหม่ๆมากๆเหมือนกัน ปุ๊ จา แอน ก้อย พลอย มด แอ้น และอีกมากมาย ช่วงนี้ไม่ค่อยได้คุยกันเลย ...
เมื่อวานไปหาป้าเมย์มา เห็นหน้าแล้วตกใจ ... เฮ้ย!!! พี่เมย์ไปทำไรมาทำไมโทรมจัง ... จริงๆแล้วไม่มีไรหรอก พี่เมย์แกเพิ่งตื่น เดินลงมาหัวฟู งัวเงียๆลงมาเลย 55+
ใกล้จะวันเกิดเราแล้ว เอ่อ ... จะแก่ขึ้นอีกปีแล้วหรอเนี่ย ... จะ 23 แล้ว ... ไวจัง
ไม่ได้จะทวงของขวัญหรอกนะเพื่อนๆ แต่คือเราเกิดวันที่ 20 พฤษภา อย่าลืมนะ วันเสาร์ที่ 20 พฤษภา จำไว้ๆ (โฮะๆ)
สำหรับของขวัญที่ได้มาก่อนแล้ว ขอบคุณคนให้มากๆ คือเราชอบมาก ตื่นเต้นเป็นที่สุด ยังเห่อไม่หายเลยจนวันนี้ จะ(พยายาม)รักษาไม่ให้มันพังละกันนะ หรือถ้ามันพังเมื่อไหร่สัญญาจะเก็บซากเอาไว้เป็นอย่างดีเลย ... (พูดอย่างนี้คนให้มันจะรู้สึกดีขึ้นมะฟระเนี่ย!!!)
ไม่รู้จะแพล่มอะไรดีแล้ว เอาเป็นว่าขอลงท้ายด้วยคำขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วงเรานะ ตอนนี้เราได้ผ่านช่วงนั้นมาแล้ว ตอนนี้เราโอเคแล้ว ขอบคุณผึ้ง ขอบคุณน้องพิณ และเพื่อนๆที่เข้ามาเม้นท์และให้กำลังใจเรา แม้จะไม่เคยเห็นหน้ากันแต่ก็ยังเป็นห่วงกัน (เอ๊ะ! หรือจะมาสมน้ำหน้า ... ล้อเล่นก๊าบ)
ปล. คิดถึง BlaX3LV และเพื่อนๆที่เอแบค ... ว่างตรงกันเมื่อไหร่นัด meeting กันนะ >_< April 05 เหนื่อยใจ.:: เมื่อความรักไม่สามารถมี 3 คนได้ ก็ต้องมีคนนึงที่ต้องไป ::.
เธอ ... เราอยากถามเธอว่าเธอเคยคิดบ้างมั้ยว่าเรารู้สึกยังไงกับสิ่งที่เธอทำ?
รู้บ้างมั้ยว่าเรารู้สึกเหมือนตัวเองโง่แค่ไหนที่ทุกครั้งที่เราคิดถึงเธอแต่เธอกลับคิดถึงใครอีกคน ... เพลงที่เราฟังด้วยกัน เราฟังแล้วคิดถึงเธอ แต่เธอกลับไปคิดถึงแต่เค้า เพลงบางเพลงเราให้เธอฟังเพราะความหมายมันตรงกับเรื่องของเราและเธอ แต่เธอกลับไปคิดถึงเค้า ทุกอย่างเกี่ยวกับเค้ามันยังวนเวียนอยู่ในชีวิตเธอ บางครั้งที่เราแกล้งพูดเหมือนเป็นเรื่องเล่นๆแต่รู้มั้ยจริงๆแล้วเราเจ็บ เจ็บจนไม่รู้จะอธิบายเป็นคำพูดได้ยังไง
ใจเราอยากจะบอกเธอว่า กลับไป กลับไปหาเค้า เราเหนื่อยแล้ว เราพอแล้ว แต่เราก็ทำไม่ได้ เพราะอะไรน่ะเหรอ เพราะเรารักเธอไงล่ะ เพราะเราอยากซื้อใจเธอ เราเป็นห่วงเธอ เรากลัวเธอเหงา เราให้เวลาเธอ เรายอมทุกอย่าง ยอมจนไม่เหลือศักดิ์ศรีอะไรแล้ว ยอมเป็นไอ้โง่ให้เธอหลอก ยอมอยู่กับเธอทั้งๆที่เธอเองยังมีเค้าอยู่เต็มหัวใจ
ในวันที่เธอจะเป็นจะตายเพราะเค้าเราเองก็แทบเป็นบ้าเหมือนกัน ไหนเธอบอกว่าเธอกับเค้าไม่มีอะไรกันแล้วแต่เธอกลับทำร้ายตัวเองอย่างนั้น เธอรักเค้ามากถึงขนาดนั้นเลยเหรอ เราอยากถามเธอ ถ้าวันนึงเราทำกับเธอแบบที่เค้าทำมั่งเธอจะทำเหมือนที่เธอทำตอนนั้นรึป่าว แต่เราว่าไม่หรอก ถ้าเราทำแบบนั้นบ้างเธอคงไม่รู้สึกอะไร อาจจะแค่รู้สึกเหมือนโดนตบหน้าแค่นั้น เรารู้ดีว่าใจเธอคิดอะไร ในเมื่อเราไม่ได้สำคัญอะไรกับเธอเลยแล้วเธอจะเก็บเราไว้ทำไม
พอกันที จากนี้ไปถ้ามีอีกเราไม่ทนแล้ว เธอรู้มั้ยกับสิ่งที่เราได้เจอ กับสิ่งที่เธอทำ มันทำลายความรู้สึกดีๆที่เรามีให้เธอ จากที่เราเคยรักเธอมากๆ อยากทำอะไรให้เธอทุกอย่าง แต่ตอนนี้มันลดลงแล้ว เราไม่กล้าทำอะไรเพื่อเธอแล้ว เพราะเรากลัว เรากลัวว่ามันจะเป็นเหมือนทุกๆครั้งที่ผ่านมาอีก เราไม่อยากเจ็บแบบนั้นอีกต่อไปแล้ว
แม้กระทั่งตอนนี้ เราเองยังไม่รู้สึกปลอดภัยเลย แม้เธอจะย้ำว่ายังไงเธอก็ไม่กลับไปอีกแล้ว แต่จะให้เราคิดยังไงในเมื่อเค้าคนนั้นยังส่ง message มาหาเธอบ่อยๆ จะให้เราเชื่อเหรอว่าเธอไม่ได้ส่งกลับหรือโทรกลับไปเลย ... ที่เราถามเธอว่าเธอได้ส่งกลับไปมั้ย เรารู้ว่าเธอส่งไป แต่เธอกลับบอกว่าไม่ได้ส่งไป ... เธอโกหกเราอีกแล้ว
หลังจากนี้ไป เราไม่รู้ว่าเธอจะทำยังไงต่อไป เธอจะเลิกติดต่อกับเค้าจริงๆเหมือนที่เธอพูดหรือเธอจะพยายามแอบติดต่อกับเค้าโดยไม่ให้เราจับได้เราก็ไม่รู้ เรารู้เพียงแต่ว่า ความเชื่อใจที่เราเคยมีให้เธอเต็มร้อย ในวันนี้มันไม่ได้เป็นแบบนั้นแล้ว ตอนนี้มันเหลือถึงครึ่งรึป่าวเราเองยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ ถ้าเธอยังตัดเค้าไม่ขาด เราไปเอง เรากล้าพูดแบบนี้เพราะนี่คือลมหายใจเฮือกสุดท้ายที่เราจะมีให้กับเธอแล้ว ตอนนี้เราทำใจแล้ว ถ้าเราจับได้อีกครั้งนึงเราพร้อมที่จะไป เราบอกไว้ตรงนี้ เราไม่ได้ขู่ แต่เราอึดอัด เราอยากระบาย เราทำทุกอย่างเพื่อเธอ เรายอมสูญเสียคนที่มีความหมายมากๆในชีวิตสำหรับเราไปเพื่อเธอ เรายอมเพื่อเธอจะได้สบายใจ เราทำเพื่อเธอ แต่เธอเคยทำเพื่อเราบ้างมั้ย ที่ผ่านมาเธอไม่ทำเพื่อเราเราไม่ว่า แต่จากนี้ไปถ้าเธอยังเก็บเค้าไว้อีกเราบอกไว้ตรงนี้เลยว่าเราคงเกลียดเธอไปเลย
เราไม่อยากเกลียดใครนะ เราไม่ชอบความรู้สึกนี้ ความรู้สึกเวลาเราเกลียดใครสักคนเราจะขยะแขยงคนๆนั้น เราไม่อยากรู้สึกแบบนี้กับคนที่เรารัก หรือต่อไปอาจจะเป็นแค่คนที่เราเคยรัก แต่เธอรู้อะไรมั้ย ยิ่งเรารักใครสักคนมากเท่าไหร่เราก็ยิ่งเกลียดเค้ามากเท่านั้น
เราขอร้อง ถ้าเธอยังแคร์เราอยู่ ถ้าเธอยังอยากจะมีเรา เธออย่าทำเหมือนที่ผ่านๆมาอีกเลย เราขอบอกเลยว่าไม่เคยมีใครทำให้เราเจ็บได้ขนาดนี้ เราเคยเจ็บมามากเพราะความเชื่อใจคน แต่ครั้งนี้มันสุดๆเลย ถ้าเธอยังเห็นใจเรา เธอต้องเลือกเอาทางใดทางนึง ถ้าเธอยังอยากจะมีเค้าเธอก็ปล่อยเราไปซะ ขอร้องเธออย่าทำร้ายเราอีกต่อไปเลย อย่าทำให้เราต้องรู้สึกว่าเราจะไม่เชื่อใจใครอีกต่อไปแล้ว อย่าทำให้เรากลายเป็นคนที่กลัวความรัก กลัวการเริ่มต้นใหม่ ... ขอร้องเธออย่าทำลายคนที่รักเธอเลยนะ ... March 18 โหดร้าย ...เมื่อวาน (17 มีนาคม 2549) ราวๆตอนกลางคืน จู่ๆก้อยก็โทรมาบอกว่าน้องเมย์เสียแล้ว ข้ามถนนแล้วโดนรถชน ไอ้รถเหี้ยคันนั้น มันเอาชีวิตน้องกูไป ...
ไม่จริง ไม่เชื่อ ทำไมฟ้าโหดร้ายแบบนี้ น้องยังไม่รู้ผลเอ็นท์เลยนะ น้องยังเด็กอยู่เลยนะ ...
น้องเมย์เป็นเด็กดี เอาใจใส่ ชอบเทคแคร์ผู้คนรอบข้าง มีน้ำใจมากๆ ไม่น่าจากพี่ไปเร็วแบบนี้เลย บางทีก็คิดว่า พี่ยอมไปแทนนะ เอาคนไร้ค่าอย่างพี่ไปดีกว่า คนแบบพี่อยู่ไปก็รกโลก น้องเมย์เป็นคนดี ยังมีอะไรดีๆให้เจออีกเยอะ ... แต่คิดอีกแง่ก็ดีแล้วแหละที่จากนี้ไปน้องเมย์ไม่ต้องทนอยู่บนโลกที่โหดร้ายใบนี้อีกต่อไปแล้ว
วันจันทร์นี้พี่จะไปหาน้องเมย์นะ จะพาเพื่อนๆพี่ๆน้องๆในกลุ่มไปด้วย ไปกันเยอะๆเลยนะเมย์ พวกเราจะได้สนุกกันเหมือนทุกครั้งที่เจอกัน ดีมั้ย
พี่เองถ้าทำได้ก็อยากตายนะ โลกนี้มันหนักเกินกว่าที่พี่จะรับไหว แต่พี่มันยังไม่ตายซักที ยังต้องอยู่ชดใช้กรรมไปอีกนานเท่าไหร่ก็ไม่รู้
วันนี้พี่ไม่อยากลงไปข้างล่างเลย พี่ลงไปแล้วใจหาย เพราะทุกครั้งที่มาพวกเราก็จะนั่งดูคลิปกันข้างล่าง กินมาม่าผัดฝีมือเมย์ มีความทรงจำเกี่ยวกับพวกเราเต็มไปหมดในบ้านหลังนี้
อืม ... พี่เข้าไปอ่านในบอร์ดมา ข้อความสุดท้ายของเมย์เหมือนเป็นลางเลยนะ
"การรอคอย ที่ไม่มีจุดหมาย
มันเป็นความ ทรมาน วันวันหนึ่ง มันช่างดู เนิ่นนาน กว่าวันแต่ละวัน จะเลยไป ดูมันนาน มันเหนื่อย จนไม่เข้าใจ มันลังเล และหมดหวัง ไม่รู้ต้องรออีกนาน แค่ไหน ไม่รู้เมื่อไหร่ ที่เราจะพบกัน จะเหลือสักกี่ปี จะเหลือสักกี่วัน ที่ชีวิตฉัน จะอยู่ ได้พบและเจอเธอ ในใจมันยังร้อนรน ในใจมันยังโหยหา ในใจมันยังทุกข์ทน เฝ้ารอเธอมา ได้แต่ถามหัวใจ เมื่อไรจะเจอกัน" พี่ขอโทษนะเมย์ ถ้าที่ผ่านมาพี่ไม่ได้ทำอะไรเพื่อเมย์ซักเท่าไหร่เลย พี่ขอบคุณสำหรับสิ่งดีๆที่เมย์ทำเพื่อกลุ่ม ที่เมย์ทำเพื่อพวกเราทุกคน พี่อยากบอกว่า .. พี่รักเมย์นะ
เมย์จะยังเป็นส่วนหนึ่งของพวกเรา BlaX3LV ตลอดไป เมย์จะยังเป็นส่วนหนึ่งในใจของพวกเราทุกคนตลอดไป
หลับให้สบายนะน้องรัก แล้ววันนึงเราคงได้เจอกัน ...
|
|
|||||||
|
|
